AD 20XX: Ang D3 Corporation ay matagumpay sa pagbangon ng mga bangkay.
Na lumaganap sa daigdig.
At sumalakay sa mga tao.
Ang mga biktima ay naging katulad nila, mga mistulang nangabuhay muli.
Mga lipunan ay gumuho, kaliwa't-kanang nakawan at patayan.
Ang mundo ay nabalot ng kabaliwan.
Eri Otoguro bilang Aya
Manami Hashimoto bilang Reiko
Tomohiro Waki bilang Katsuji
Chise Nakamura bilang Saki
Taro Suwa bilang Sugita
Asintado ako ngayong gabi.
Ako naman ang titira.
Tetsu Watanabe bilang Ama
Kaasar naman.
Para ka namang nakapikit niyan.
Ha?
Ano ba, umayos ka nga!
Ibigay mo sa 'kin!
Bitawan mo't akin na!
[Mga naghihiyawang tao]
Sino ka bang buwisit ka?
Lalaki: Hoy!
Ikaw ay...
Mahusay ka, babae.
Kumukubli ako rito.
Layuan mo ako!
May hinahanap akong babae.
Ang pangalan niya'y... Saki.
Teka lang. Teka, sandali lang!
Masyado kayong mainit, na dalawa.
Narito tayo sa mundong bumabangon muli ang mga patay,
na lumalapa sa sarili nilang mga asawa't anak.
Hindi kailangang magpatayan ang mga nabubuhay.
Hindi ito makakatulong sa paghanap kay Saki.
Sumibat na tayo sa lugar na ito.
Pati ikaw.
Makahanap na nga ng matutulugan.
Reiko: Hintay.
Alam ko kung nasaan ang babaing hinahanap ninyo.
Ano kamo?
May alam ka tungkol kay Saki?
Tinutugis ko si Sugita.
Si Dr. Sugita, ng D3 Corporation?
Oo, siya na responsable kaya naging planeta ito ng mga zombie.
Dahil sa kanyang mga eksperimentong pang-reanimasyon.
Sa aking napag-alaman, malamang si Saki ay kanyang kasa-kasama.
Isasama ko kayo roon sa isang kundisyon.
At ano naman 'yon?
Tulungan n'yo akong tapusin sila.
'Yun lang.
Ano sa palagay mo?
Sige. Dalhin mo kami roon.
OneChanbara Ang Pelikula
Sugita: Ano ba talaga ang buhay?
Ito ba'y dahil sa mga cell na naghihiwalay at nagpaparami,
para makabuo ng bagong organismo?
Hindi.
Tungkol ba ito sa pagsilang, pagtanda, at pagpanaw pagkatapos?
Hindi.
Hindi pa rin!
Pagkalipas ng dekada ng pananaliksik,
nahanap ko na ng tuluyan ang kasagutan.
Ang mga cell ay may sariling kasarinlan.
Humahalo ito sa dugo at dumudulot sa pagkabuhay ng mga patay.
Tumpak, ang ganitong paraan ay humihigit pa sa mga bathala.
Sang-ayon ka ba?
Naiintindihan mo?
Ayos...
Magaling. Magaling! Hahaha!
Kuha mo?
Sapat na ba ang pagtulog mo?
Ngayon, pumunta ka rito.
Ganyan nga.
Halika rito at nang makita kong mabuti ang iyong mukha.
Hindi!
Mali!
Wala kang kuwenta't palpak.
'Di bale...
Marami ka namang kapalit.
Ang kailangan ko'y bata at matatag na katawan.
Para makumpleto ko ang aking pagsasaliksik.
Purong dugo ng Imichi, 'yung mula pa sa kaninu-ninuan.
Ah, tama.
Nasaan si Saki?
Nasaan ka Saki?
Saki?
(sumisigaw) Saki!
Katsuji: Ano ba ang iyong kwento?
Naaamoy ko ang dugo sa iyo.
Ilan na ba ang iyong mga napuksa?
Kung maaari sana'y tawagin mo ako sa aking pangalan.
Ay... Paumanhin.
Ako si Katsuji. Anong pangalan mo?
Reiko.
Reiko...
'Yung isa doon ay si Aya.
Pumupuksa kami ng mga zombie na nakakaharap namin.
Kahanga-hanga pala...
Si Aya ay mula sa angkan ng mga Imichi. Bihasa sa espada.
Ako naman ang utak ng operasyon. Haha.
Kayang-kaya naming itumba ang mga zombie, at kahit ano pa man!
Tama ba, Aya?
Ganyan lang talaga siya.
Palagay ko'y dapat akong pasalamatan paminsan-minsan.
Biro lang 'yun! Biro lang naman e.
Alisin mo na 'yan. Sige na, sige na.
Ayan, ganyan nga.
Tama, tama...
Marami na yata akong nasabi.
Maaasahan ka ngang talaga.
Katsuji: Heto, nabuksan ko na.
Pagkain sa wakas, tatlong araw na rin.
Hindi ka ba kakain?
Siya, bakit...
Huwag mo siyang masyadong pansinin.
Hindi man halata, pero nagugustuhan ka rin niya.
Pero...
Ganun lang talaga siya... Noon pa mang magkatagpo kami.
Mauubos na ito o.
Matagal ko nang kasa-kasama si Aya pero 'di ko siya nakikitang ngumingiti.
Noong bata pa siya, pinaslang ng kanyang kapatid ang kanilang ama.
Katsuji: Siguradong nakakabahalang pangyayari iyon.
Katsuji: 'Di na siya ngumingiti. O umiiyak man.
Katsuji: Siguro, naubos ang kanyang emosyon pagkatapos.
Katsuji: Galit sa kanyang kapatid at paghihiganti ang tumutulak sa kanya.
Katsuji: Sa palagay ko'y ganoon.
Katsuji: Ang kapatid niyang 'yon, na pumatay sa ama nila, si Saki.
Katsuji: Siya'y nakababatang kapatid ni Aya.
Sa tagal ng pagsasama namin, mistulang nararamdaman ko...
nananaghoy ang kanyang kalooban.
Ang kapatid ko ngang babae ay dinukot,
nina Dr. Sugita, Saki, at ng kanilang mga halimaw.
Isang araw sa tag-araw noon.
Basta na lang sila sumulpot.
Nilabanan ko sila.
Kahit buhay ko, wala akong pakialam.
Gusto ko lang siyang mailigtas.
Pero dumating si Saki.
Inilayo nila ako.
At tinangay ang aking kapatid.
Ang pangalan niya'y Asami.
Heto siya. Ang cute, hindi ba?
Katsuji: At saka kami nagkatagpo ni Aya.
Hindi man siya pala-usap pero nagkakaintindihan kami.
Naramdaman namin ang parehong kalungkutan.
Naaalala ko ang malamig niyang mga titig.
Simula noon, pumupuksa kami ng mga zombie kahit saan pa.
Ako man, ang anak ko'y nawala dahil sa kanila.
Bakit nga ba nauwi sa ganito ang lahat?
Noon, nakakakain tayo ng mainit na pagkain,
at nasa tahanan ang ating pamilya.
Anong gagawin mo matapos kang makapaghiganti kay Sugita?
Maghanap-hanap ng mga nakaligtas, gusto ko silang tulungan.
Ayos...
Heto, ayos.
Mga normal kayong tao? Anong pakay ninyo rito?
Aba'y kumusta rin sa iyo.
Sinabi ko sa iyo, doon ka lang sa loob.
Napadaan lang kami.
Maaari ba kaming manatili ngayong gabi?
Sige, kayong bahala.
Pero, mainam kung hindi na kayo lalayo pa rito.
Bakit naman?
Anong kayang nangyari sa kanila?
Ah, makatulog na nga.
Ken.
Ken: Takbo, Yuki!
Kumaripas ka na!
Yuki...
Anong...
Talaga nga naman.
Lumayo kayo!
Hoy! Sandali lang!
Ano ba? Teka!
Hoy! Huwag kayong lalapit!
Nakakatakot 'yun a?
E pa'no kung natamaan mo 'ko.
Teka. Hintay!
Sugita: Oras na para sa iyong paglamon.
Huwag kang matakot.
Sige, kumain ka.
Ganyan nga, mabait na bata...
Naisip ko, ikaw ang susunod kong obra.
Anong problema?
Wala kang dapat ikabahala.
Halika nga rito.
Kuya ko...
Sugita: Sabi ko, pumarito ka!
Ano bang hitsura mong 'yan, ha?
Tumitingin ka na parang ayaw mo sa akin?
Ayoko sa mga salbaheng bata!
Magmamatyag ako sa paligid.
O, kasuklam-suklam.
Wow.
Nainip ka ba?
Sugita: Hindi ka na maghihintay, Saki.
Pasensiya ka na kanina.
Okey na ang lahat. Magiging maayos ka naman.
Tama, mas maigi kaysa una.
Okey ka lang ba?
Sa iyo itong manika, hindi ba?
Huwag kang mag-alala.
Hindi kita sasaktan.
Halika rito.
Ayan o, mahalaga iyan sa akin.
Suot-suot 'yan ng anak ko noon.
Mariya, huwag kang masyadong lalayo.
Asami?
Ikaw ba 'yan, Asami?
Hindi mo ba ako nakikilala? Si Kuya mo ito.
Katsuji: Nakikilala mo ako 'di ba?
Katsuji: Asami!
Reiko: Pakawalan mo ang bata.
Asami!
Asami. Ako ito, ang iyong kuya.
Sige na, kilalanin mo ako!
Para itong...
Katsuji: Para itong masamang biro.
Aya, huwag!
Kapatid ko siya.
Ang laki ng pinagbago mo...
Naging mahirap para sa 'yo ang lahat.
Pasensiya ka na.
Patawad kung hindi kita nailigtas.
Noong lumusob sina Saki...
umalis ako't naiwan ka.
Natakot ako't tumakas.
Hinayaan kita, Asami.
Tumakbo ako palayo.
Hoy... Magsalita ka!
Sige na...
Katsuji: Patawarin mo ako, pakiusap.
Gumising ka na! Hoy...
Saki... Ikaw...
Tumayo ka!
Saki!
Mariya, huwag kang bibitaw.
Hospital
Mariya...
Maghahanap lang ako ng gamot.
Mariya!
Mariya...
Asami...
Kainis...
O, ako lang pala.
Ano ba naman 'yan?
Walang saysay.
Huwag na huwag mo.
Lumayo ka sa kanya!
Magiging katulad din siya nila.
Kung sasaktan mo siya, magpapaputok ako.
Sinabi ko na sa iyo!
Ibaba mo ang iyong sandata!
Huwag siya...
Hindi ako papayag na mamatay siya.
Hay, salamat naman.
Aya!
Nandito na sila! Bilisan natin!
Tayo na!
Tumalilis na tayo! Bago pa man tayo mapaligiran.
Hindi ko siya maiiwan dito.
Hayaan mo na siya. Huli na ang lahat para sa kanya.
Hindi!
Kung gusto mong maging pain, sige! Pero 'di ako mananatili pa rito.
Ayoko siyang pumanaw tulad ng pagkawala ng anak ko.
Ibig mong sabihin...
Binaril ko siya.
Pinaputukan ko ang aking sariling anak!
Hindi na siya ang dati mong anak. Isa na siyang zombie.
Pero hindi ganoon.
Oo, ganun nga.
Tinapos ko rin ang aking kapatid nang maging zombie siya.
Naiintindihan kita, pero hindi ito ang panahon para pag-usapan natin!
Umayos ka na!
Gusto mo rin ba na maging zombie?
Hayaang magpahinga na ang mga patay.
Iyon ang ating ipinaglalaban!
Katsuji: Tayo na, Aya.
Katsuji: Makakatakas tayo sa paroon.
Dito ka na lang ba talaga?
Ano...?
Mama...
Katsuji: Hoy!
Hindi ako takot, a.
Ayos, tila ito na ang pangunahing handa.
Aya, hinihintay kita.
Sugita: 'Yan ang gusto kong mga mata.
Katsuji: Ikaw na nga ba, Sugita?
Huwag kang makialam dito.
Aya, nagsaliksik ako sa loob ng mahabang panahon.
Sugita: Isang araw ay aking napagtanto.
Para matapos ang aking pag-aaral sa muling pagkabuhay,
Kakailanganin ko ang dugo ng inyong angkan, ang mga Imichi.
Naghalughog ako hanggang mahanap ko.
Isang babaing mula sa purong lahi ng Imichi.
Pero hindi kita nakuha.
Pinigilan ako ng iyong ama.
Sugita: Kaya naman, ipinaligpit ko siya.
Sana nakita mo siya noon, kumikisay sa lupa na parang baboy.
Sampung taon na rin ang nakaraan, at hinanap kita simula noon.
Katuwang ang aking mga masunuring tagasunod.
Saki...
Asikasuhin mo si Saki.
Akong bahala sa kanya.
Ha, tama na ang satsat. Marami pang gawain.
Kahanga-hanga.
Napakagandang panoorin.
Sugita!
Sino ka ba?
Nawala ang kapatid ko dahil sa 'yo!
Sugita: Kapatid?
At sino namang kapatid ang tinutukoy mo?
Wala kang kuwentang nilalang.
Walang halaga ang buhay mo.
Kaya dapat ka lang mamatay!
Walanghiya ka...
Ako ay diyos. Pamumunuan ko ang daigdig!
Huwag! Tigil!
Tigilan mo!
Dapat lang 'yan sa 'yo.
Tulong! Tulungan n'yo ako!
Tulungan ka kamo? Ha?
Humingi ka ng tawad sa impiyerno!
Reiko!
Reiko...
Nasaktan ka.
Reiko!
Mamatay ka.
Bakit mo kinitil ang buhay ng ating ama?
Gusto ko lang maging makapangyarihan.
Sugita: Ito'y kahanga-hangang katana, Oboro.
Sugita: Siyempre, dahil ito'y naipamana na ng ilang salinlahi.
Ngayon, ipakita mo sa tatay mo kung gaano ka na kalakas.
Umpisahan na!
Mahusay, Aya.
Babae: Napili ang iyong kapatid.
Babae: Siya ang mamumuno at magpapatuloy ng ating angkan.
Huwag kang matakot.
Nagtataglay ka ng bukod-tanging kakayahan.
Nais mo bang maging mas malakas?
Lagi naman akong nag-iisa.
Dahil sa 'yo, hindi ako napapansin.
Kaya naman nagpakalakas ako.
Kaya tinapos ko si Ama.
At ikaw naman ang aking isusunod!
Aya!
Tulungan n'yo akong tapusin sila. 'Yun lang.
Patawad, hindi kita mailigtas...
Ayoko siyang mawala tulad ng pagkawala ng aking anak!
Magpahinga na ng tuluyan ang mga pumanaw na.
Katsuji: Iyon ang ating mithiin!
Saki...
Bakit... Bakit ba hindi kita magapi?
Huwag kang magsalita.
Kung nasa akin ang kapangyarihan, magiging katulad kita...
Natatakot ako na maging mag-isa.
Kung magiging malakas ako, matatakasan ko iyon.
Mainit-init sa pakiramdam.
Saki...
Ate...
Saki!
Ano, pupuksa ba tayo ng mga zombie?
Onechanbara
♪ Landas na pawang kahuwaran ♪
♪ Tinig na tangay ng hangin ♪
♪ Pakiramdam na kay lamig ♪
♪ Na aking nadama sa kaparangan ♪
♪ Na nagtungo sa parito ♪
♪ Kung ang katotohanan ay walang katuturan ♪
♪ Maghihintay at maghihintay ako ♪
♪ Masaktan man ako'y magpapatuloy pa rin ♪
♪ Kahit pa ma'y maligaw ♪
♪ Isang kulay na luntian patungo sa kapayapaan ♪
♪ Minsa'y makakamtan itong pag-asa ♪